Annemie Van Daele kent 28 lentes en met een kameleon als bedovergrootmoeder heeft zij de perfecte genetische blauwdruk om het gezelschap van Les Øffs te completeren. Als liefhebber van zowel klank als beeld en als fervent aanhanger van het onderweg zijn, bewandelt zij het liefst grillige paden op weg naar haar multi-artistieke zelf.

Lang geleden kwam eens de fanfare aan haar deur voorbij. Zij negeerde de majoretten, bestudeerde de trompettist en besloot toen, logischerwijs, om viool te gaan spelen. 20 jaar later en dankzij haar grote idool én nachtmerrie Evelien Esser, doet zij dat nog nét niet vanuit handenstand. Daarnaast bleek zij ook een succesvolle autodidact met potlood en penseel. Gekneusde knieën, pijnlijk prikkeldraad en Ardense avonturen werden haar deel tijdens vele jaren in de scouts. Zij leerde de fotografie graag kennen, flirtte met de Oosterse gevechtskunst, nam de trekrugzak tot minnaar, leerde op een Andalusische patio accentloos Spaans, is volop haar didactische kennis officieel aan het bijschaven en ontmoet nog elke dag menig vriend en vijand op haar pad.

Muziek bleek doorheen de jaren steeds opnieuw de grote liefde. Zo waagde Annemie zich aan pop en rock in de covergroep Koen en de Vruchtwaterpuncties en vond daar, na haar trouwe fan de Gele Bad-eend, de eerste supporters voor haar vocale exploraties. Sporadisch werkte ze samen met haar neef Kris bij Octet in Spe. Vele Antwerpse winkelaars aanhoorden haar zoete vedelklanken wanneer zij op stap ging met haar vioolvriendinnetje Amy of één of andere bereidwillige gitarist. Daarna kwam de ontmoeting met Dimi, Karsten en wereldmuziekjes in La Banda Del Pollo .

Enkele muzikale toneelstukken met het Dion-theater later, met goed wat tango achter de kiezen (www.tangoarrabal.be) en zich elders amuserend met latino-deuntjes  (Brrraka) of  met Spaans-geïnspireerde zang en dans  (Aguï y las Hombrías), maakt zij nu met Les Øffs het Antwerpse en ruime omstreken graag onveilig.

Zij speelt u een virtuoze ontbijtmelodie, serveert een bontgekleurd middagdansje in 9/8-maat, is moeder van doorleefde emonoten, dienares in A mineur en sirene in 7 talen. Kortom , zij is op en top hen onder de haantjes…
Léeeeeeees Øffs !!!

(Met dank aan velen en diepe liefde voor mijn beschermengelen Greet en Wim.)

Top - Home

Dimi Dumo is 40 jaar oud, leeft en werkt te Werchter, en kan maar niet beslissen of hij nu schilder, beeldhouwer, musicus, hulpverlener, kok of graficus is. Zijn volledige naam is Dimitri Dumortier, wat ook niet slecht klinkt maar volgens hem toch wat lang uitvalt, hoewel toch korter dan John Fitzgerald Kennedy.

Na een opleiding als kunstschilder leefde Dimi jarenlang als een bohemien aan het Damplein, waar hij Spaans leerde en trachtte zichzelf te bewijzen door achtereenvolgens de leadpartij te zingen bij The Squeegees (punkrock), Indus Tree (Jazzrock) en Blues Deluxe. Zich opwerkend op de sociale ladder verhuisde hij naar Antwerpen Zuid, waar hij zich inliet met De Duizend Lentes (Jazzrock) en The Lion King (pop).

Met zijn verhuis naar het landelijke Werchter volgde het besluit om te leren zingen en ook zijn instrument, de mondharmonica, min of meer te leren beheersen. Tien jaar lang was Dimi de voorman van La Banda del Pollo (wereld-dorpmuziek).
In Les Øffs is Dimi mede-songschrijver, tekstkakker van dienst, mondharmonicaspeler en stem onder de stemmen. Deze laatste twee rollen speelt hij ook in Brrraka, een Antwerpse latin-flamencoband.

Zonder levensgezellin Tine Van de Vel zou Dimi een dolende ziel zijn, wellicht een paria zonder trots of bezit. Dimi's beeldend werk is te zien op www.dimidumo.be

Op www.oikoten.be maakt u nader kennis met zijn werkgever, het charmante Oikoten.

Top - Home

Op zijn zestiende verbeterde Karsten zijn gitaarspel aanzienlijk door op dit enigzins late moment lessen te nemen in gitaar. Niet zozeer door de lessen zelf: de Zuidafrikaanse en Indonesische kolonistenliedjes zaten er al snel in (Daar in die hoge klapperboom!). Maar door zijn onbeantwoorde  verliefdheid op een medestudente  werd  zijn drang om beter te zijn dan de rest van de les omgezet  in Rock n Roll (misschien omdat ze Maureen heette, daar rijmt veel op).Tussen hen zou het nooit iets worden.

Niet lang daarna kwam er een band tot stand, gevormd door de harde kern van bezoekers van jeugdhuis Tagrijn in Hilversum te Nederland, een oase van punk in het decadente medialandschap. Karsten kon nu een beetje gitaar spelen en hij werd gevraagd om mee te doen. Wat volgde was een spectaculaire rit door de lo-fi-music-business. Your Local Heroes speelden Rock n Roll, speedcountry, 'punk aprés la lettre', vettige, lelijke muziek, maar absoluut live. Ze schuwden hooi noch rookbommen en smeten ze rond in de kleine Noordhollandse clubcircuitzaaltjes, kortom: de schrik van menig vrijwilliger. Karsie speelde gitaar en bas. En dan weer gitaar.

In de nadagen van de band, zo rond 1992, werd een paar keer Antwerpen aangedaan. Slapen op camping Bouwcentrum, ontbijt in De Volle Maan, en dan spelen. T Zand, de Muziekdoos, Beveren, den Hopsack en altijd weer De Volle Maan. Hier werd  de liefde voor Busken, Bier en België geboren.

Karsten verhuisde naar België om er film te studeren. Maar de muziekmicrobe was hardnekkig en wilde Karsten niet gerust laten. Met Jerry Schoeters  en Sfen Von Staeyen begon hij Les Voleurs du Coeur, met als uitgangspunt het bestuderen en kennen van traditionele liedjes. Ze speelden 10 jaar lang samen op allerlei podia, trouwpartijen, pubs, café's, achterkoertjes en begraafplaatsen.

Karsten staat op het punt om samen met vriendin Elise De Vliegher- zijn woonst in Antwerpen te ruilen voor een rijhuisje in Sint-Niklaas. Hij werkt vast voor de nieuwsdienst van de VRT.

Top - Home

Kris Van Daele is 35 jaar, levend van, voor en met muziek. Uit zijn late besluit om met muziek te starten (13 jaar oud op dat moment) blijkt hoe bewust die keuze was. De liefde voor akoestische muziek uit zich in de keuze voor het grootste, nog zelf transporteerbare, instrument: de contrabas. Kris dweilt hier dan ook te voet, per tram, bus of trein het land mee af. Dat hij hiervoor zijn eigen contrabastransportmiddel moest ontwerpen, getuigt van enige creativiteit en de gedrevenheid. Naast contrabas vormt de stem een andere rode draad in zijn muzikantenleven. Sinds september 2006 volgt hij ook een opleiding tot stemcoach/boventoonzanger.

Kris studeerde op de jeugdmuziekschool en de muziekacademie van Deurne. Speelde 5 jaar viool, volgde 2 jaar klassieke zang, leerde zichzelf gitaar spelen, en had zijn eerste eigen kleinkunstprogramma op zijn 18e. Om zijn horizon te verruimen studeerde hij Jazz-zang aan de Jazz-studio in Antwerpen. Hier ontdekte hij de contrabas en ging flirtend met stijlen en groepen aan de slag: 'Demi-sec' (dansmuziek jaren '30-'40), 'De Muziekers' (folk), 'Kismaja' (Klezmer), 'Just friends' (Jazz), 'La Trampa de Venus' (Latino), 'duo met Lenny North' (Jazz/groove), 'duo met Sofie Dykmans' (Singer-songwriter/jaren '80 mix), 'Fa-Fatal' (Frans chanson), 'Trova Latina' (Son/bolero/Cuba), 'Octet in Spé' (Pop/jazz op aanvraag), 'Poppentheater Panenka' (2 producties als poppenspeler/muzikant), 'The Luna's' (jaren '30 close-harmony/Andrew Sisters e.d.), Brrraka ...

Door zijn ruime ervaring en de capaciteit om contrabas, zang en voetpercussie (tambourijn, clavé, cowbell, ...) te combineren legt Kris op dit moment de basis voor vele muzikantenformaties. Bij Les Øffs worden zijn kwaliteiten, spontaniteit, authenticiteit en creativiteit ten volle benut.

Naast muzikant is Kris een sociaal-ceremonieel mens. Met veel oog voor heling en verbinding, volgt hij een doorgaande opleiding voor zweethutleider, en assisteert hij geregeld als vuurhoeder bij zweethutten en vuurlopen. (www.vuurlopen.com) Ook zijn bijdrage aan het werk van UER (united to end racism) www.rc.org/uer vormt een tegengewicht en aanvulling voor zijn leven als muzikant.

Top - Home

In een helder moment besefte hij echter dat drum en percussie echt zijn ding waren. Hij is zich toen heel bewust in die richting gaan profileren. Sindsdien speelde hij bij: The Nile, ALPC, Brrraka, en sinds kort Les Øffs.

Omdat het niet simpel overleven is als muzikant, werkte Michel o.a. voor Salto industries, Bananas, Llino Boots, Adrenalise, Kapit.kook, Menzo man, …

Samen met Eric Baranyanka verzorgt hij heel leuke programma’s voor de kleintjes. Ook de theaterproductie Grensgeval van Sandra Van Kemseke is volledig door hem van muziek voorzien. Nog een passie: filmmuziek! Voor de film Golven van Guido Hendrickx (regisseur van o.a. Moeder waarom leven wij en Verbrande brug) tekende Michel Bazzoni voor de muzikale omlijsting.

Michels motto is poepsimpel: “U vraagt wij draaien!”

Wellicht zal hij dan ook als deejay of als stuurman eindigen…

Top - Home